Te veel mensen staan stil. Niet omdat ze niets willen, maar omdat het systeem ze vasthoudt. Op zolder, bij hun ouders, of financieel, zonder enige kans op vooruitgang of zekerheid.

Kinderen die met taalachterstanden of concentratieproblemen aan school beginnen, door grote mediabedrijven die ze verslaafd willen houden. Grote vervuilers die ons water, lucht en voedsel vergiftigen, waar wij straks gezamenlijk de rekening voor dragen als onze kinderen ziek worden. Struisvogelpolitiek, door een gebrek aan visie op de toekomst.

 

Dat zijn geen leuke thema’s, of snel oplosbare problemen. Ik wil dan ook niet de politiek in voor mijn eigen belang, om een losse stoeptegel in de straat, of omdat ik wil dat de gemeente wat meer maait. Nee, ik wil de raad in om mijn directe omgeving te veranderen met beslissingen die bepalen of mensen nog vooruit kunnen: Ik kies voor beleid dat mensen beschermt in plaats van opoffert.

 

Ik ben opgegroeid in een gezin waar hard werken de norm was. Mijn ouders konden mij weinig ondersteunen met schoolwerk, maar deden wel veel op school. Zo leerde ik al vroeg wat het betekent om je in te zetten voor anderen en er samen wat van te maken, ook als je niet veel hebt of niet alles kunt. 

 

Door op te groeien in een achterstandswijk zag ik van dichtbij hoe bepalend je omgeving is voor de kansen die je krijgt. En hoe ongelijk die kansen soms verdeeld zijn. Toch is gelukt om een mooie carrière op te bouwen als onderzoeker en wetenschapper. Inmiddels ben ik zelf moeder en hoop ik op een betere wereld voor alle kinderen van Drechterland, zekerheid voor andere hardwerkende inwoners en een kans voor jonge starters die een vast woonadres nodig hebben, zodat ook zij weer mooie herinneringen kunnen maken